Cok uzun vadilerden gectin. Nefs vadisinden gecerken gözün hicbir güzellige bakmadigi gibi gönlün de hicbir güzele takilmadi. Ask vadisinden gecerken gözün kör olmadi; viraneler cennete, kuru dallar ormana dönüsmedi. Cehalet vadisinde, isin kolayina kacarak, düsünmeyi reddetmedin; oysaki bu seni hafifletecekti, sen bilgeligi secip yükünün agirligina dayandin. Inancsizlik vadisini gecerken sevgiye olan inancini yitirmedin; ufku görünceye kadar yürümeye devam ettin. Yalnizlik vadisinde yaptigin hata simdi bile seni yok edecek durumda. Her isi kendin becerebilecegini saniyorsun, oysa yoldasinla da is birligi yapmaliydin. Simdi o yolu yeniden yürümen imkansiz, ancak firsat da yok degil. Dedikodu vadisinden gecerken, sirrini seni yolundan alikoyacak kisilerle paylasmadin. Ben vadisinden gecerken neredeyse kayboluyordun, yoldasinla yolunu ayirmak kaybolmaktir, bunu anladin ve benlikten vazgecmeyi bildin. Etrafini ipek kozasiyla örüp, can sulariyla sivadin. Yandin, kavruldun. Simdi yeniden küllerinden var olmayi hak ettin. Ben seni mutluluklarin var oldugu gercek dünyaya tasiyacagim ama iki sartim var. Ben seni Kaf Dagindan asirirken gak dedikce sevgi, guk dedikce sefkat vereceksin.
