Balatin ara sokaklarinda dolastik el ele, bir pazar günüydü. Mütemadiyen, tarihi sokaklarin ve binalarin dokusunda kaybolduk. Aksam isiklari yanarken evlerde, denizin yosun kokusu geliyordu uzaklardan. Bir sarki caliyordu, kahvelerimizi yudumlarken, ruhumuzun yaralarina merhem oluveriyordu. Sonbaharda adresini sasirmis bir haziran günü gibi, bayram sabahi heyecaninda, yazin bitimine dogru sehre gelen o son festivale benziyordu. Bir masalin ve sonbaharin koynundaydik. O günden beri, yeryüzünde sevdigin her bir seyi sevdim ben de...
Odanin penceresinin kenarindaki babaannenin hediye ettigi fincandaki cicegi, minik tasli tokani, pembe rujunu, mis gibi kokan parfümünü, sicacik gülümseyisini, saclarinin cennetsi kokusunu, rengarenk döpiyesini, sana cok yakisan topuklu ayakkabilari, tasli siyah cantani, cok severek aldigin tabloyu, methederek bana anlattigin filmi, uzun Monte Carloyu, Bodrum Antik Tiyatroda Sila tam söylerken dinledin mi bu sarkiyi dedigin Karanfili, cok erken kaybettigimiz Onurcan Özcandan dinleyip cok sevdigin Yaramizda Kalsini, bilmem kac sezon ve kac saat sürse de sirf izledigin icin Netflixteki o bilimkurgu diziyi, kendi ellerinle hazirladigin yogurtlu mantiyi ve firinda sütlaci, yemekten sonra pisirdigin Türk kahvesini, sen sevdigin icin Besiktasi, saatler boyunca kimse cevremizde yokmuscasina beraber dans edebilmeyi, günün bütün yorgunluguyla kollarimin arasinda uyumani, sabah uyanip bu dünyaya bir gün daha gözlerimi actigimda, güzel yüzünü karsimda görmeyi... Cok sevdim...