Bir tüneldeyim simdi. Tek isigim elimdeki pili bitmis el feneri. Girdigim kapiyi hatirlamiyorum, nereden cikacagimi bilmiyorum. Ilerliyorum. Karanligin kokusu gözlerimi yasartiyor ama yolumu bulacagim biliyorum. Nefesim kulaklarimda yankilanirken, aklimda sadece cikisa varacagim an var. Bir de zeytinyagli pirasa tabi, cok severim. Karanlikta hayal meyal annemi görüyorum, islak elleriyle pirasa dogruyor. Öyle merhametli ki elleri, pirasayi sanki oksuyor. Hemen yaninda ablam pirasalardan birini mikrofon yapmis sarki söylüyor. Babam yok. Sahi babam nerede Gözlerim babami ararken bir ciglikla irkiliyorum.

-Leylak kos

Kosuyorum. Bir an icin arkama bakiyorum. Biri beni kovaliyor ya da biri bana ulasmaya calisiyor, ayirt edemiyorum. Aniden bastiran yagmur hizimi etkilemiyor. Arkamdaki kisiyi sanki bir yerden taniyorum. Kosuyorum. Gelecege, gecmise, simdiye kosuyorum...